MacVigar is de naam maar ze noemen me Mac. Ik ben een paard. Een paard met een stamboom; KWPN betekend Koninklijk Warmbloed Paard Nederland. Nou, Koninklijk ben ik zeker, Warmbloedig soms een beetje te veel. Ik ben geboren op 14 mei 1980, ben dus niet meer jong. Eigenlijk ben ik ook een beetje Duits want mijn papa was een echte Holsteiner, uit Duitsland. Rubinstein heette hij. Hij heeft lang in Amerika gewoond en was daar een beroemd sportpaard.Om hem te zien klik je op de foto hieronder. Zo’n beroemd sportpaard ben ik niet maar ik heb wel een mens, eigenlijk twee. Mijn mens is een vrouwtje, die zorgt voor mij en we rijden ook nog wel eens lekker in het bos. Ik heb ook een mannetjesmens, die brengt wel eens een appeltje en we gaan dan ook wandelen. Dat vind ik leuk want dan mag ik altijd een beetje draven aan zijn hand. We hebben een hondje, klein en grijs, moet uitkijken dat ik er niet op trap. Dan heb ik nog twee bijrijd-mensen, allebei vrouwtjes. Die zijn ook erg naar mijn zin. Je ziet, ik heb een leuk leven met veel paardenvrienden en vriendinnen ook nog.

Vandaag 6-6-2007 is Mac heel vredig ingeslapen. Hij had problemen met opstaan en deze keer lukte het echt niet meer. Na hulp van goeie stalgenoten werd duidelijk dat Mac zelf het hoofd erbij neerlegde en niet meer wou proberen. Gezien zijn hoge leeftijd en zijn zwakker wordende lichaam heb ik toen besloten hem in te laten slapen. Hij was me te lief om op het grote lijden te wachten. Mac is tot op het laatste moment een blij paard geweest en is gestorven met de oren naar voren. Mac is 27 jaar geworden.

Er is een heel groot gemis!

Mac is er niet meer.

Kijk, ik ben dus Hidde. De allermooiste en liefste Haflinger die er rondloopt. Ik heb een paar verzorgmensen van mezelf. 1 daarvan was het mens van Mac, maar jullie weten wel dat Mac er nu niet meer is. Dus let ik een beetje op dat mens. Zij is altijd voor mij een voerzak geweest en voor haar hoefde ik nooit te werken. Dat moest ik wel voor die twee blonde en voor het mannetjesmens moet ik zelfs een zware kar trekken! Soms gaat Kariton dan ook mee maar die loopt een beetje mooi te zijn terwijl ik het zware werk moet doen! Geeft niks want dat kan ik heus wel. Maar nou die voerzak,…. Gaat ze opeens een zadel op mijn rug leggen. Dus ik zet flink m’n buik uit. Krijgt ze toch die singel vast! Hou ik me tanden op elkaar voor het bit maar krijgt ze toch dat bit in! Tsja, dan moet ze maar op mijn rug. Eerst moest ik in de bak netjes lopen terwijl die schreeuwlelijk opdrachten geeft. Dat is weer zo’n ander mens en daar moeten we met z’n allen naar luisteren. Maar nou moet het niet gekker worden want nou zijn we ook al naar het bos gegaan. Ik vond het wel gezellig dus ik ging lekker briesen wat ik van Mac geleerd heb. Maar ik mocht helemaal niet hard rennen. Het was te nat en te blubberig vond zij zeker maar daar ren ik echt wel doorheen hoor! Misschien leert ze me nog te snappen.

Hoi, ik ben Hidde. Ze noemen mij ook Hiddemans en dat komt van: Heel wat mans. Ik ben een Haflinger en wel de allermooiste en liefste ooit! Carolien heeft mij groot laten groeien en dat heeft ze gedaan met hulp van Mac. Gelukkig is Mac in mijn moeilijke puberjaren bij mij geweest, samen met Carolien en ook met Matty. We waren altijd heel gelukkig met zijn 4tjes. Leuke ritjes gemaakt en altijd lekker gegeten. Nu werd Mac oud en moe en aan zijn einde toe. Mensen begrijpen daat niet zoveel van als wij. Ik snap het wel, Mac heeft al zijn taken goed vervuld en hij was klaar. De mensen niet maar die zijn nooit klaar. Nou heb ik allebei de mensen en Mac vond het goed. Ik ga ze door hun verdriet heen helpen want dat heb ik aan Mac beloofd. Kan ik best hoor! Kijk maar naar mijn mooie foto’s, ze noemen me niet voor niks HeelWatMans.

Hoeffie van Hiddemans.

Ik lig hier op mijn knietjes en bid tot:

OnzeLieveHeer, de Kerstman en Sinterklaas,

dan ga ik nooit voor gaas.

OnzeLieveHeer, stuur toch een paardje op mijn pad,

liefst een bruine zoals ik er één had,

‘t gaat me om de ogen en echt niet om de kleur,

want ogen, die bepalen toch uiteindelijk de geur.

Sinterklaas, die schimmel, die is oud en moe

en aan een verzorgmens als ik toe,

gun dat beestje eindelijk eens zijn rust,

is uw geweten gemakkelijk gesust.

OnzeLieveKerstman, een eland hoef ik niet

‘t gaat mij om een paardje, een zielige zoals U ziet,

ik heb toch al bewezen dat ik het wel trek,

vraag dat in de hemel aan mijn lieve Mac.

Moet ik nog naar Allah?

maar ‘k wil geen Arabier,

dat beest is mij te heftig

Ik ben maar een kalme stier.

Ik ben een paard. 1.70 groot, donkerbruin, 4 witte voeten en een bles. Heb altijd moeten rennen en over stokken springen. Dat kan ik goed maar krijg wel klapjes als ik zo’n stok aantik. Toen bezeerde ik mijn been en nu ben ik in een stal met veel paarden en zie mijn mens niet meer. Heb nu elke keer een nieuw mens. Net als ik er één aardig vind komt er alweer een andere. Heb nu weer mijn been bezeerd en krijg nu steeds hetzelfde mens.Maar die zit niet op mijn rug, die stopt mijn been onder de kraan en dan gaan we wandelen. Daarna weer onder de kraan en dan krijg ik een peen of een appel. Geloof dat ik dit wel een goed verzorgmens vind. Vaak is er nog 1 bij en die is lollig! We lachen heel wat af.Gisteren moest ik weer met een nieuw mens op mijn rug over die stokken huppelen en nou doet dat rotbeen weer zeer. Heb ik mijn twee lollige mensen weer terug. We gaan nu wandelen.

Johhhhhh!! Ik kan bijna geen pen in mijn hoef houden. Want gisteren moest ik dienen als leerpaard voor iemand die zo graag wil leren paardrijden. Het begon hartstikke leuk; ik werd zeer uitgebreid gepoetst op mijn hals en mijn billen. Denk je dat dat mens onder mijn buik durfde komen of tussen de achterbenen? Terwijl daar juist het meeste zand zit? Dus dat zand bleef lekker zitten. Hoevenkrabben was ook heel leuk. Ik geef altijd netjes alle voeten van rechtsvoor,rechtsachter, linksachter en linksvoor. Dit angstige mens heeft rechtsvoor gedaan en de rest was gelukkig aardig schoon.

Toen opzadelen; bit tegen m’n tanden en velletje tussen de singel (ik ben al wat ouder en dat velletje is een beetje dun geworden) Gelukkig ging mijn eigen mens alles even nalopen en opnieuw doen.

Toen opstijgen!: Man, je gelooft je oren niet, tenen in mijn ribben en met een misselijkmakende klap in het zadel vallen. Mijn rug doet voorgoed zeer. OK, we konden de bak in. Eerst stappen (kan ik heel goed) en sturen (kan ik ook heel goed maar dit arme mens nog niet) Die dacht dat ze op een fiets zat; buitenteugel over de hals en binnenteugel daartegenaan. AU! Benen voelde ik toen gelukkig (nog) niet. Beetje halthouden voor het gevoel van vertrouwen (van haar, niet van mij) Tsjonge! teveel cowboy-films gekeken. Mensen? om halt te houden niet aan die teugels sleuren aub? Het is wel een stuk ijzer wat je in mijn gehemelte ramt hoor. Na een paar rondjes gingen we draven. WAT EEN FEEST! Eerst leren lichtrijden. Je hoeft jezelf niet omhoog te schoppen, gewoon de beweging volgen is genoeg aub? Deze kwelling duurde een paar rondjes maar toen was het toch opeens gelukt. Maar die benen….. tussen al die chaos van beweging moest ik dan maar uitzoeken wat het lieffie bedoelde; links, rechts, buitenbeen, binnenbeen en alles tegelijk.

Als ik een mens was zou ik zeggen: neem maar veel lessen. Maar kan ik dat mijn collega-paarden wel aandoen? Ik weet zeker dat ze het wel gaat leren maar ik hoop niet op mij. Jongens, denk aan dat stuk ijzer in mijn mond en dat het mijn rug is waar je op zit te hopsen. En jij maar klagen over spierpijn zeker?

En toch moet je doorzetten want dat doen wij ook.

Pijnlijke groet van Mac.

Hidde is een Haflinger en al heel lang mijn grootste vriend. Maar hij is geen held. Oei, Oei, Wat zie ik? Als hij echt bang wordt en zielig, dan grijp ik in: Wat kan je gebeuren als Mac oppast? Kom op! We gaan samen op het gevaar af. Hidde heeft ook een mens en zij houdt veel van hem ook al is hij soms een watje. Zij is mijn tweede mens en ze is mij dankbaar dat ik zo goed op haar Haffie pas. En toch is ze ook heel erg trots op haar Hidde.